Ich habe auch eine neue poll

J’ai une poll noveau

I have a new poll

Ik heb een nieuwe poll

Stefan hing op en zuchtte. Wat een figuur was die Natasja ook. Gaat ze vertellen dat ze weet wie de Jack is die hij moet hebben en dan weet ze zx92n adres niet. Nou ja, beter iets dan niets zou hij maar denken. Ondertussen liep hij even naar het koffiezetapparaat, hij had even behoefte aan een kop koffie. Het duurde even voor Natasja weer belde. Maar toen ze belde wist ze wel het adres van Jack. En ook zijn telefoonnummer en e-mailadres. x93Dankjewel!x94 zei Stefan, zo neutraal mogelijk, maar van binnen juichte hij. Misschien kon hij nu eindelijk Susan daar weg krijgen.

Hij noteerde het nummer en besloot Jack direct te gaan bellen.

Het beeld stond nog op zijn netvlies, hoe hij Susan had gezien, door dat groezelige raampje. Ze zat daar in die kelder. Haar gezicht, dat normaal een vrolijke uitstraling had, fris en gezond, was nu grauwbleek en ziekig. Hij wilde zo graag haar wang weer even strelen, zoals hij vroeger zo vaak had gedaan. Haar zachte wangen.

Stefan beet op zijn lip. En als hij dat dan deed, de wangen van Susan strelen, dan haalde zij haar hand door zijn korte haar, heerlijk vond hij dat. Even haar slanke vingers over haar hoofdhuid, en dan beroerden haar lippen even de zijne. Een traan rolde over zijn wang. Hij kreeg hoofdpijn en voelde zich naar. Maar hij wilde er nu niet aan toegeven, hij wilde nu Jack bellen.

Toen ging de telefoon. Zuchtend nam hij op, hij werd nooit gebeld, behalve wanneer hij absoluut geen behoefte had aan telefoon.

x93Ja, met Stefanx94 zei hij met een matte stem.

x93Stefan, oom Peter hier, ik heb vandaag iets uitgevonden. Anita ligt in het ziekenhuis, zij heeft dus niet de leiding meer over de hele organisatie, tenminste, ik begreep dat ze blinde darm ontsteking had met complicaties, dus we hebben een paar dagen de tijd. Er zal wel iemand zijn die het over neemt, maar toch heb ik het idee dat zij degene is die de boel leidt, en dit had ze, naar ik aanneem, niet voorzien.x94

x93Ah, dax92s mooix94 antwoordde Stefan, zonder enthousiasme.

x93Wat is er, wacht, anders kom je even langs. Of heb je liever dat ik even langs kom?x94

x93Ik weet niet… ik… ach, nee, niets, ik ben gewoon moe.x94 Loog Stefan.

x93Okxe9, nou, slaap lekker dan alvast, en ik laat nog van me horen. Ik bel je morgen anders wel even, okxe9?x94 reageerde oom Peter, maar zijn stem klonk niet alsof hij Stefan geloofde.

Stefan hing op en vroeg zich af of hij Jack nog moest bellen. Had oom Peter nog een plan? En wat dan? Stefan had helemaal niet meer aan oom Peter gedacht, hij had het even alleen willen doen. Misschien was het wel goed om het plan eerst met oom Peter te overleggen.

Stefan schonk zichzelf wat drinken in en ging op de bank zitten. Hij had bedacht dat hij nu Jack maar niet ging bellen maar eerst zx92n plan goed ging uitwerken, dan met oom Peter overleggen en vervolgens Jack te bellen.

Toen Stefan op stond om pen en papier te pakken zag hij een schim voor het huis langslopen. Het was ochtend en Stefan had de gordijnen nog niet geopend die ochtend, doordat de woonkamer ramen op het oosten lagen kon hij de schaduw van de figuur wel zien.

Ergens gaf dit Stefan een naar voorgevoel.

De volgende ochtend wist Stefan plotseling wat hem te doen stond. Een neef van hem, van ongeveer dezelfde leeftijd, had eens de toneelschool gedaan. Wellicht kon dxede hen helpen. Stefan was altijd veel met Jack omgegaan maar het contact was wat verwaterd. Stefan had lang niet aan Jack gedacht, maar nu hij terugdacht aan die gezellige jaren samen, ze hadden ettelijke malen samen op de camping gestaan, ook wel met zx92n tweexebn op vakantie geweest, met het oude kevertje van Jack.

Stefan grijnsde bij de herinnering. Stonden ze daar met Jacks kevertje langs een landweggetje in Frankrijk. Ze waren op zoek naar een camping die wel ergens aangegeven stond maar die ze niet meer konden vinden na de enige aanwijzing die ze hadden gezien vanaf de hoofdweg. Nu stonden ze op een zandweg, in geen velden of wegen iemand te bekennen, lekke band en de reserveband was uit de auto gegooid omdat de bagage niet paste.

Samen waren ze in het lange gras gaan liggen met een bordje aan de kever in drie talen x91Help ons alstublieft, we zijn verdwaald en hebben een lekke band.x92 Jack had ter verduidelijking nog een tekening erbij gemaakt met een pijl naar waar zij lagen.

Toen ze ruw wakker werden geschud stond er een ruw uitziende boer, die later een geweldig aardige man bleek te zijn, naast hen. Hij nam hen mee op zijn trekker en de kever mocht op de kar. De camping bleek amper twee kilometer van de plaats waar ze hadden gestaan af te liggen en dat leverde nog jaren stof tot lachen op.

Ja, Jack! Stefan besloot Jack direct te bellen. Maar toen de telefoon een aantal keer over was gegaan kreeg hij een onbekende aan de telefoon. x93Goedendag, Natasja hierx94. Stefan kon zich geen Natasja herinneren maar wellicht had Jack een vriendin onderhand, of misschien was het zelfs zijn vrouw. x93Euh, ja, u spreekt met Stefan, is Jack er ook?x94 x93Wie?x94 klonk het heel verbaasd. x93Jack.x94 x93Het spijt me, ik ken geen Jack, ik woon hier nu een paar jaar, maar al die tijd alleen.x94 x93Ja, bedankt, euh, dan zal ik even verder zoeken, dank u wel.x94 x93Okxe9, succes! Daag.x94 x93Ja, dank u.x94

Stefan schudde zijn hoofd, hij had het kunnen weten, Jack woonde toen in een klein woninkje maar begon steeds meer te verdienen, Stefan had kunnen weten dat Jack zou gaan verhuizen na niet al te lange tijd.

Stefan zette de computer aan en wilde net gaan zoeken naar iets over Jack toen zijn telefoon ging. Verbaasd keek Stefan op. Zijn blik viel even op het briefje dat opgevouwen op het bureau lag. Nog begreep hij het niet:

Ik weet dingen

die ik nooit zal bekennen

Sommige dingen

doen me meer dan ik ooit zal toegeven

Het zou toch niet weer Anita of een van haar handlangers zijn die nu opbelde? Even overwoog Stefan de telefoon gewoon over te laten gaan en zo het risico te vermijden. Toen zag hij dat er een nummer op het display stond. Als het Anita was kon hij haar op deze manier ontmaskeren! x93Ja, met Stefanx94 zei hij in de telefoon nadat hij had gezorgd dat het gesprek werd opgenomen. x93Hallo, met Natasja, jij belde toch net?x94 x93Oh, ja, dat klopt, ja.x94 Antwoordde Stefan verbaasd. x93Nou, ik zat nog eens te denken, ik ken wel een Jack, hij heeft verkering gehad met mijn beste vriendin en toen hij ging verhuizen mocht ik zijn kamer hebben. Dat is al jaren geleden hoor, maar misschien is dat de Jack die je zoekt?x94

x93Ja!x94 riep Stefan enthousiast, x93Ja, ik denk het wel ja. Waar is hij gaan wonen?x94 Even bleef het stil, toen hoorde hij zachtjes lachen. x93Dom ben ik ook, die vraag kon ik verwachten, weet je, ik bel mijn vriendin even op en zal het haar vragen. Ik bel je nog terug okxe9?x94

Stefan keek teleurgesteld maar probeerde dat niet te laten horen. x93Ja, is goed, geweldig, dank je wel! Doei!x94

x93Ik wil terug!x94 zei Stefan toen hij zijn stem weer kon gebruiken. x93Terug! Nu! Ik mxf3xe9t terug!x94 Hij probeerde zich, zonder resultaat, los te worstelen uit oom Peters greep. x93Laat me los!x94 riep Stefan. Maar zijn kreet werd onderdrukt door een hand op zijn mond. x93En nxfa kappen! Je maakt met je kabaal hier allerlei mensen wakker die niet weten wat er aan de hand is en er vanalles van kunnen gaan denken en als we terug gaan kan Susan gaan gillen om haar vrijlating en kan ze er in wanhoop dingen uit gaan schreeuwen die we nxedet moeten hebben. Kappen nou!x94

Stefan wist zijn mond los te worstelen, wilde wat zeggen, maar hield toch zijn mond en keek nors voor zich uit. Hij wist dat het waar was wat oom Peter zei maar wilde dat niet toegeven. Terwijl ze samen naar de auto liepen probeerde Stefan te bedenken wat hij nu kon doen. Maar, toen oom Peter hem thuisgebracht had merkte die nog eens op dat Stefan xe9cht niets moest gaan uithalen. Als het maar even verkeerd ging en niemand wist er van kon dat ook averechts uitpakken. Stefan knikte en liep naar binnen.

Daar gekomen stapte Stefan direct zijn bed in, uitgeput en moe maar hij kwam niet in slaap. Hij dacht aan Susans blik, hij wist dat ze hen gezien had en dat ze hen herkend had. Stefan snikte. Als hij daar nou zat… Hij kon het niet aanzien dat Susan daar zo zat. Hij had daar liever gezeten dan dat hij Susan daar nu zo liet zitten. Stefan snikte. Hoe kon hij haar dit ooit aandoen, dat hij haar daar liet zitten.

Diep in de nacht viel Stefan uiteindelijk uitgeput, maar nog altijd schokkend en snikkend in slaap.

Tegelijk zat oom Peter op de rand van zijn bed na te denken. Tante Annet lag in het bed, aan haar rustige ademhaling te horen sliep ze. Maar oom Peter wist dat hij niet in slaap kon komen voordat hij een oplossing had bedacht die enigszins uitvoerbaar leek.

Hoe oom Peter ook zijn best deed mee te voelen met Stefan, hij wist dat hij niet doormaakte wat Stefan doormaakte. Als hij naar tante Annet keek en bedacht hoe het zou zijn als zxedj weg zou zijn, kon hij zich er wel wat bij voorstellen, maar niet zoals Stefan het nu doormaakte.

Nu hadden ze Susan gezien. Zou een huiszoekingsbevel lukken, of zouden ze dat het in dat huis eerder weten omdat ze misschien contacten hadden met de politie. Bij zox92n bevel kwam nogal wat kijken dus een lek kon overal zitten en het bevel kon moeilijk in het geheim verkregen worden.

Oom Peter zuchtte en wist dat tante Annet ook heel wat goede ideexebn had en dat hij beter kon gaan slapen, eigenlijk was dat ook wel hard nodig. Hij viel bijna om van de slaap. Met ergens onvrede dat hij geen goede oplossing had kunnen vinden maar ergens toch ook tevredenheid dat het morgen wel zou komen ging oom Peter liggen en vlak na hij zijn ogen had gesloten sliep hij.

Trillend ging Susan liggen. Ze was doodop maar kon absoluut niet in slaap komen. Voor zover ze nog enig besef van tijd had, had ze al zeker anderhalve dag niet geslapen en de andere nachten heel kort. Ze merkte goed dat het haar nu begon op te breken.

Ze rolde zichzelf zo goed en zo kwaad als het ging in een oude deken. Ze was koud tot op het bot en hoe ze lag maakte haar niet uit, als ze maar warm werd, maar dat lukte niet. Ze begon te snikken, zelf niet wetend waarom precies. Haar hoofd bonsde en ze hoorde een getik ver weg.

Ze ging rechtop zitten terwijl iemand anders op stond. Ze keek, maar merkte het amper op. Het irritante tikje verdween toen een ander in de cel het gordijn probeerde te openen. Hij kon er niet goed bij. Staan was moeilijk en het gordijn hing hoog. Uiteindelijk, net toen Susan opstond en naar het raam was gelopen om te helpen, lukte het toch om het gordijn een klein beetje weg te duwen. Maar in het donker buiten was niets te zien. Susan keek nog eens. Het moest makkelijker zijn voor hen om naar buiten te kijken dan voor de mensen buiten om naar binnen te kijken.

Susan kneep haar ogen samen en haar ogen begonnen dingen te onderscheiden. Door het smoezelige glas heen zag ze wat grind met wat onkruid er tussen en een donker voorwerp. Wat kon dat zijn? Langzaam liep ze iets dichterbij. Ze stond nu zo dicht bij het raam dat ze, door de hoogte van het raam, het grind en het onkruid bijna niet meer kon zien, nog maar wat kleine randjes. Ze zag nu het donkere voorwerp beter, het leek op een been, nee een voet, zag ze nu. Toen bewoog de voet, geschrokken stapte ze naar achteren en struikelde daar over iets waardoor ze op de grond viel. Weer hoorde ze een tik tegen het raam, iemand bewoog het gordijn weer. Toen zag ze, vaag, twee gezichten voor het raam verschijnen, Susans ogen werden groot, voor even vergat ze de kou en haar vermoeidheid, ze probeerde haar hand uit te strekken, ten teken dat ze hen gezien had, maar op het moment dat ze haar arm bewoog trokken de hoofden zich geschrokken weg en ze hoorde het grind knersen onder de schoenen van Stefan en oom Peter, van wie de twee gezichten waren die voor het raam waren verschenen.

Met grote ogen keek Stefan naar de man die boven hem hing. Een brede, gespierde man. Zijn mond werd goed omklemd en een zacht gebrom was alles wat Stefan uit kon brengen. Het grind waar hij op lag prikte in zijn rug, Stefan kneep zijn ogen dicht, deed ze weer open en keek nog eens naar de figuur boven hem. Toen ontspande hij, hij herkende de figuur, het was oom Peter!

Een last gleed van Stefans schouders, hij stond er niet alleen voor, oom Peter was hier om hem te helpen en hij had onvoorzichtig gedaan waarschijnlijk. Nou, gelijk had oom Peter, want als er iemand hem had gezien van achter dat gordijn…

Oom Peter haalde zijn hand voor Stefans mond weg. x93Bedankt, ik had…x94 begon Stefan, maar oom Peter sprak hem bestraffend toe. x93Ik wist dat je zou komen! Niet echt heel slim van je! Wat wilde je beginnen als je gepakt werd? Je hebt mij niet eens aan horen komen! Ik dacht eerst dat je me had zien staan, maar toen je wat om je heen had gekeken ben je doorgelopen. Wat als ik niet je oom was geweest maar een handlanger van Anita? Wat als ik jou ook had meegenomen?x94 Stefan keek beschaamd weg.

Oom Peter was niet gekomen om hem te helpen maar om hem te beschermen. Hij was inderdaad dom geweest. x93U heeft gelijk, het spijt me.x94 Zei Stefan terwijl hij opstond. Een steentje gleed onder zijn voet weg en tikte tegen het kelderraam. Weer bewoog het gordijn. Stefan keek oom Peter geschrokken en bang aan. Oom Peter keek ook geschrokken, maar minder bang dan Stefan.

Toen draaiden ze allebei hun hoofd weer naar het kelderraam. Het gordijn was nu voor een klein deel weg. In het licht in de kelder zagen ze een figuur zitten.

Stefan moest een gil onderdrukken, oom Peter sloeg een hand voor zijn mond en pakte met zijn andere hand Stefan vast en leidde hen samen naar de schuttingdeur, de tuin uit.

Voetje voor voetje liep Stefan verder, hij was toch wel geschrokken van die schaduw. Wat als er nu wxe9l iemand stond? Stefan draait zich om. Hij had de schaduw gezien naast het schuurtje dat er stond. Maar daar stond ook een boom en het waaide een beetje. Als daar iemand stond dan had hij hem moeten zien. Huid lichtte altijd wat op in het donker, maar hij zag niets dus het kon eigenlijk niet. Weer leek het zo, maar Stefan zag duidelijk dat het de boom moest zijn. Een beetje gerustgesteld, maar toch nog met een hoge hartslag liep Stefan verder de tuin in. Daar beneden, bij het kelderraampje brandde een beetje licht, het was zichtbaar, maar er hing een gordijntje voor waarschijnlijk, want het licht werd enigszins gedimd. Toen Stefan er dicht bij was kroop hij in de schaduw van wat struiken verder. Af en toe voelde hij een steentje door zijn broek heen prikken maar daar lette hij niet op. Hij dacht alleen aan Susan nu. Boven zijn hoofd ging een licht aan. Stefan bleef verstijfd zitten, draaide langzaam zijn hoofd omhoog en zag tot zijn opluchting dat het licht was dat uit het raam straalde vanuit de ruimte die daar zat, er leek niemand te zijn daar, en van buiten naar het donker kijken was moeilijk, dus hij zou vrijwel onzichtbaar zijn. Heel langzaam kroop Stefan verder tot hij bij het raampje kon komen, op zijn handen en kniexebn zat hij naast het raampje en wilde er op tikken. Toen bedacht hij zich, pakte een steentje en tikte twee keer op het raam, daarna nog drie keer snel achter elkaar. Zonder het direct te beseffen was het het tikje dat hij altijd op het raam tikte als Susan binnen zat en hij eraan kwam. Wat was hij aan het doen! Hij tikte, in een achtertuin op het raam van een kelder waarvan hij alleen maar het gevoel had dat Susan daar zou zitten. Maar hoe zou ze daar ooit kunnen zitten? Het gordijn bewoog. Stefan schrok. Nog wat meer bewoog het gordijn. Stefan slikte. Wat als iemand hem hier zou zien? Net toen hij dat dacht werd er een hand voor zijn mond geslagen en werd hij, niet bepaald zachtzinnig op zijn rug gegooid.

Maar net als hij zit te denken hoe hij het plan het beste ten uitvoer kan brengen ziet hij mensen uit het huis tegenover die van Jeroen en Mirte komen. Stefan staat stil, in de schaduw van een struik. Dit komt hem wel prima uit. Als even later een autodeur dichtslaat en er vervolgens een auto wegrijdt wil Stefan naar het huis toelopen, maar iets houdt hem tegen dat te doen.

Na een tijdje gewacht te hebben wil hij toch uit de schaduw stappen, wat stelt hij zich ook aan. Maar dan ziet hij aan de andere kant van de straat iemand uit de schaduw stappen en weglopen, Stefan fronst, toch goed dat hij was blijven wachten. Als hij net weer uit de schaduw wil stappen, komt de figuur komt terug.

Stefan zucht, dit wil hij helemaal niet. Hij krijgt het koud en wilde dat hij nu thuis zat. Dicht tegen Susan aan. Maar, hij moest wel wachten, hij kxf3n nu niet weg. Hij wilde zien of Susan misschien binnen zat of dat hij meer over haar te weten kon komen.

Tot zijn schrik ziet Stefan dat de figuur naar binnen gaat. Dan overvalt Stefan een vreemd gevoel. Het kan hem allemaal niets meer schelen. Met een vreemde moed loopt Stefan doelbewust op het huis af. Vlak voor het huis bedenkt hij zich en draait hij een kwartslag. Hij loopt over de stoep en gaat naar het straatje achter de huizen.

Hm, dom dat hij niet even heeft gekeken welk huis hij moest hebben. Op de gok opent hij een schuttingdeur. Een hond slaat aan. Stefan slaat geschrokken de deur dicht en beseft wat hij aan het doen is. Hij probeert zomaar een tuin in te komen van een huis waar naar alle waarschijnlijkheid mensen zitten die het niet zoveel uitmaakt of hij nou plotseling van de aardbodem verdwijnt.

Stefan leunde tegen een muur achter hem en haalde diep adem. Hij wilde doorgaan, en hij wist van zichzelf dat hij dat ook zou doen, wat er ook zou gebeuren.

Een deur ging open, een boze mannenstem riep wat naar buiten, de hond gromde nog even en werd toen stil. Stefan maande zichzelf tot kalmte, haalde nog eens diep adem en begon toen rustig naar de volgende deur te lopen. Dit moest dan de goede deur dan wel zijn.

Nu voorzichtiger en langzamer duwde Stefan de schuttingdeur open en liep zachtjes de tuin in. Even schrok hij. Bewoog daar nu een schaduw?

Stefan bleef stilstaan en voelde zijn hart in zijn keel kloppen. Nog eens keek hij. Het was toch de schaduw van die boom daar… toch?

Diep in gedachten verzonken zat Stefan achter het stuur van zijn auto. Hij was blij dat het niet zo ver was naar zijn huis, anders was hij vast ergens tegenaan gereden.

Zou het wat zijn? Dat vervallen huis daar in de buurt van waar Jeroen en Mirte hadden gewoond. Zou Anita daar iets verborgen houden?

Stefan zon op een manier om huiszoeking te doen bij het huis waar oom Peter die middag was geweest.

Stefan keek verbaasd op, waar was hij heen gereden? Op weg naar huis kwam hij nooit langs verkeerslichten. Maar al gauw zag hij het. Hij reed op de weg waar Susan en hij altijd langs reden als ze op weg waren naar Jeroen en Mirte. Grappig dat hij daar nu langs reed. Hij had daar al een jaar niet meer heen hoeven rijden. Toch reed hij door. Hij wilde het huis wel eens zien waar oom Peter die dag was geweest.

Stefan was in de straat waar Jeroen en Mirte hadden gewoond. Hij zag hun huis al. Hij keek naar de andere kant van de straat, daar moest het huis staan waar oom Peter was geweest.

Stefan aarzelde. Wat wilde hij hier eigenlijk? Hij kon beter gewoon naar huis gaan. Hier kon hij niets.

Toch parkeerde Stefan zijn auto een eindje verderop en begon, diep weggedoken in de kraag van zijn jas, terug te lopen naar het huis van Jeroen en Mirte. Zogenaamd gexefnteresseerd keek hij in de ramen van de huizen. Af en toe ving hij een glimp op van het huis dat hij eigenlijk wilde zien, die waar oom Peter was geweest.

Nog wist Stefan niet wat hij nou eigenlijk wilde hier. Maar langzaam begon er een plan te rijzen.

Terwijl oom Peter naar huis liep bedacht hij dat hij x92s avonds nog terug wilde gaan om te gaan kijken wat er aan de hand was. Hij voelde een kriebeling in zijn buik. Hij maakte zichzelf wijs dat het de spanning was maar wist dat het angst was.

Al jong had hij geleerd zijn angst weg te drukken. Als hij terug liep van school werd hij gepest door oudere jongens uit een ander dorp. Ze hadden hem eens met tas en al in het kanaal gegooid. Zo was het een aantal jaar gegaan. De angst had hij op een gegeven moment weg weten te drukken en hij had besloten politie te worden, in de kinderlijke fantasie dat hij dan die jongens wel zou aanpakken. Maar na zijn schooltijd had hij ze nooit meer gezien.

Fluitend kwam oom Peter zijn huis binnen en tante Annet keek hem verwonderd aan. Een beetje boos mopperde ze: x93Zo, en dan blijf je even de hele dag weg, kom je fluitend thuis en mij wordt niets verteld. Ik geloof dat ik wel wat opheldering verdiend heb. Stefan is hier vandaag geweest, die vroeg zich af waar je was. Hij is naar huis gegaan met de boodschap dat ik niet wist waar je was. Vertel op. Waar ben je geweest?x94

Oom Peter wist dat zijn vrouw niet tevreden zou zijn met een vaag antwoord of een excuus. Ze zou het naadje van de kous te weten komen, hoe dan ook en ook wist hij dat hij geen hap te eten zou krijgen voor hij alles had verteld en hij rook de heerlijke geur van het eten dat tante Annet net klaar had en merkte dat hij trek had. Hij begon het hele verhaal te vertellen.

Terwijl oom Peter aan het woord was zweeg tante Annet, ze knikte af en toe of keek hem geschrokken aan, maar zei geen woord. Oom Peter waardeerde dat erg in tante Annet, ze was erg goed in luisteren en hij wist dat ze niets aan een ander door zou vertellen.

Toen oom Peter klaar was met vertellen bleef het even stil. Tante Annet zei dat ze ook geen oplossing wist en dat ze eerst maar eens moesten gaan eten. Oom Peter knikte en ging aan tafel zitten.

Toen de maaltijd ten einde liep ging de telefoon. Oom Peter nam op.

x93Peterx94

x93Hxe9, oom Peter, u bent weer thuis, mooi. Ik vroeg me af.. ach, het is dom waarschijnlijk, maar, ik had het idee dat het belangrijk is waar u heen bent geweest.x94 Klonk de stem van Stefan.

x93Hoe kom je daar bij?x94 vroeg oom Peter verbaasd.

x93Euh, ach, laat maar zitten, het was gewoon een gevoel. Ik weet het ook niet. Sorry, ik spreek u nog wel een keer.x94

x93Nee wacht, ga je zo slapen? Of heb je vanavond nog tijd om langs te komen? Dan kunnen we even praten.x94

x93Ik wilde eigenlijk niet te laat naar bed, maar ik kan toch niet slapen voor ik weet wat er is. Ik kom vanavond wel.x94

x93Oke, tot vanavond, dan eet ik mijn bord nog even leeg en dan zie ik je zo wel.x94

x93Is goed, tot zo.x94

x93Stefan?x94 vroeg tante Annet toen oom Peter weer zat en verder ging eten. x93Ja, hij had het idee dat ik iets had ontdekt vandaag, of iets had gedaan in het belang van hem of Susan.x94 Antwoordde oom Peter met volle mond.

Na het eten kwam Stefan al gauw bij oom Peter en tante Annet binnen lopen. Oom Peter en Stefan gingen in de studeerkamer zitten terwijl tante Annet in de kamer met een boek op de bank zat. Ze zei dat ze het verhaal geen twee keer hoefde te horen en dat het voor Stefan wel net zo makkelijk was om zich te concentreren op xe9xe9n persoon. Oom Peter stemde daarmee in.

Toen oom Peter de deur achter zich dicht had getrokken en naast Stefan op een stoel was gaan zitten stak hij van wal.

Hij vertelde hetzelfde verhaal als aan tante Annet. Stefan onderbrak zijn oom een aantal keer met wat vragen, maar voor de rest zweeg hij. Toen oom Peter klaar was met vertellen vroeg Stefan of er xe9cht geen mogelijkheid was om een huiszoeking te doen.

Oom Peter zweeg even dacht na. x93Nee, nog niet, er moet meer bewijs zijn, en dat is er nog niet.x94 Stefan zuchtte.

Na nog een tijd gepraat te hebben, en even later bij tante Annet op de bank te hebben gezeten zei Stefan dat hij maar eens naar huis ging. Hij was moe en wilde gaan slapen. Oom Peter had Stefan al verzekerd dat hij nog eens na zou denken en dat Stefan niets zelf moest ondernemen toen hij zijn bezigheden die dag vertelde, nu deed hij dat weer. Stefan knikte en reed toen weg.